| Osmanlı İmparatorluğu’nun duraklama ve gerileme dönemlerinde, merkezi otoritenin zayıflamasıyla birlikte saray çevresinde birçok isyan ve darbe yaşandı. Bu olaylar, devlet yönetiminde ciddi istikrarsızlıklara yol açtı ve Osmanlı’nın iç sorunlarının büyümesine neden oldu. |
| Merkezi otoritenin güç kaybetmesiyle vezirler, saray görevlileri ve Yeniçeri Ocağı gibi güç grupları daha fazla etkili olmaya başladı. Özellikle Yeniçeri Ocağı, siyasi karar süreçlerine müdahale ederek sık sık padişahların görevden alınması ya da isyanlarla yönetime baskı uygulanmasına sebep oldu. |
 |
| Ekonomik sorunlar, maaşların ödenmemesi ve gelir azalması, saray içindeki huzursuzluğu artırdı. Saray içi rekabet ve entrikalar da yönetimde sürekli değişikliklere yol açtı. |
| Önemli saray isyanlarından biri olan Çınar Vakası, IV. Mehmet’in tahta çıkışında yaşandı ve Yeniçeriler tarafından devlet adamlarına karşı bir kıyım yapıldı. Patrona Halil İsyanı ise Lale Devri’nin sona ermesine neden oldu. 19. yüzyılda ise Kabakçı Mustafa İsyanı, II. Mahmud’un reformlarına karşı çıkarak Osmanlı’da reform sürecini zorlaştırdı. |
| Bu isyanlar, Osmanlı Devleti’nin yönetiminde süreklilik ve düzenin bozulmasına, reformların aksamasına ve sonuçta devletin içerden zayıflamasına yol açtı. Saray içindeki bu karışıklıklar, Osmanlı’nın dış tehditlere karşı savunma gücünü de azalttı. |
| Tarihçiler, saray isyanlarının Osmanlı’nın klasik devlet yapısının çöküşünün önemli göstergeleri olduğunu belirtir. Bu olaylar, Osmanlı’nın modernleşme sürecindeki en büyük engellerden biri olarak kabul edilir. |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
