Öncelikle, yapılan reformlar çoğunlukla kişisel çabalarla sınırlı kalmıştır. Islahatlar genellikle güçlü ve reform yanlısı padişahlar veya sadrazamlar döneminde başlatılmış, ancak bu kişilerin görevden alınması ya da ölmesiyle birlikte yarım kalmıştır. Devlet kurumları reformları sürdürecek bir istikrar sağlayamamıştır.

Halkın büyük bir kesimi ile din adamları sınıfı (ulema), bu reformlara karşı mesafeli yaklaşmıştır. Yenilikler genellikle “Batı’ya özenmek” ya da “dini geleneklere aykırı” olarak değerlendirilmiş, bu da kamuoyunda reformlara yönelik bir direniş oluşturmuştur. Bu ortamda, yenilikçi devlet adamları halk ve bürokrasi desteği bulmakta zorlanmıştır.

Yeniçeri Ocağı da reformların önünde büyük bir engel teşkil etmiştir. Askeri düzenlemeler Yeniçerilerin ayrıcalıklarını tehdit ettiği için, bu grup reformlara karşı şiddetli tepkiler göstermiştir. Yeniçeriler, padişahları bile görevden alacak veya öldürecek kadar etkili hale gelmiş, bu durum reformların istikrarla uygulanmasını imkânsızlaştırmıştır.

Yeniçeri İsyanlarında Öldürülen 3.Selim Portresi

Merkezi otoritenin zayıflaması da reformların başarısını doğrudan etkilemiştir. Taşrada ayanların güç kazanması, devletin otoritesini zayıflatmış ve alınan kararların ülke geneline yayılmasını zorlaştırmıştır. Ayrıca bürokrasi içinde yaygın olan rüşvet, iltimas ve keyfi uygulamalar reformların uygulanmasına engel olmuştur.