Osmanlı Devleti’nin 16. yüzyıldaki yükselişi, Kanuni Sultan Süleyman’ın (1520-1566) uzun ve görkemli saltanatıyla zirveye ulaşmıştı. Ancak bu dönemden sonra devletin genişlemesi yavaşladı, yönetimde ve ekonomide bozulmalar başladı. Kanuni’den sonra gelen padişahların çoğu güçlü liderlik sergileyemedi. İç isyanlar arttı, merkezi otorite zayıfladı ve Avrupalı devletlerle yapılan savaşlarda başarılar azaldı.

Bu döneme tarihçiler “Duraklama Dönemi” adını verir. Yaklaşık 1579 (Sokullu Mehmet Paşa'nın ölümü) ile 1699 (Karlofça Antlaşması) arasını kapsayan bu süreç, Osmanlı’nın yalnızca fetihlerinin değil, siyasal, sosyal ve ekonomik gücünün de durağanlaştığı bir dönemdir. Bu dönemin anlaşılması, Osmanlı’nın neden eski gücünü kaybettiğini ve ilerleyen yüzyıllarda nasıl bir çöküşe sürüklendiğini anlamak için büyük önem taşır.

Dönemin Özellikleri:

• Fetihlerin yavaşlaması ve sınırların sabitlenmesi

• Merkezî otoritenin zayıflaması

• Yeniçeri Ocağı’nın bozulmaya başlaması

• Saray entrikalarının artması

• Mali yapının bozulması ve rüşvetin yaygınlaşması

• Avrupa'daki gelişmelere kayıtsız kalınması