Osmanlı Devleti, 1299 yılında Osman Gazi tarafından küçük bir beylik olarak kurulduktan sonra kısa sürede büyük bir imparatorluğa dönüşmüştür. Kuruluşundan itibaren başarılı bir askerî strateji, adaletli yönetim anlayışı ve merkeziyetçi yapısıyla dikkat çeken Osmanlı, özellikle 15. ve 16. yüzyıllarda büyük bir yükseliş göstermiştir. |
| Yükseliş dönemi, Fatih Sultan Mehmet’in 1453’te İstanbul’u fethetmesiyle ivme kazanmış; II. Bayezid, Yavuz Sultan Selim ve Kanuni Sultan Süleyman gibi padişahlarla imparatorluk zirveye ulaşmıştır. Bu dönemde Osmanlı, üç kıtada toprak sahibi olmuş, güçlü bir donanma kurmuş ve dünya siyasetine yön veren bir süper güç hâline gelmiştir. |
| Ancak 1566’da Kanuni Sultan Süleyman’ın ölümüyle birlikte Osmanlı Devleti’nde yeni bir dönem başlamıştır. Bu yeni dönemde genişleme hızı azalmış, içte ve dışta çeşitli sorunlar baş göstermeye başlamıştır. Bu süreç, tarihçiler tarafından genellikle “Duraklama Dönemi”nin başlangıcı olarak kabul edilir. |
Yükseliş Döneminin Temel Başarıları:
-
İstanbul’un fethiyle Bizans İmparatorluğu’nun sona erdirilmesi
-
Doğu’da Safevîler, Batı’da Avusturya üzerine başarılı seferler
-
Kanuni döneminde en geniş sınırlar ve hukuki düzenlemeler
-
Akdeniz’de deniz üstünlüğü: Preveze Deniz Zaferi (1538)
-
Merkeziyetçi yapı ve tımar sisteminin etkin kullanımı
|
Yükselişin Sonrasında Ortaya Çıkan Gelişmeler:
-
Yönetimde liyakatten uzaklaşılması
-
Saray entrikalarının artması
-
Yeniçeri Ocağı’nın disiplinsizleşmesi
-
Batı’daki bilimsel ve teknolojik gelişmelerin takip edilmemesi
-
Ekonomik bozulma ve mali bunalımlar
|
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
| |
